اینکه به معجزه اعتقاد داری، به خدا ایمان داری، متافیزیک رُ قبول داری یا هیچکدو م رُ نداری به چپّش! ربطی به عرق خوری در زعفرون زار نداره .آخه تو نه اونجا با ما بودی و نه هیچ وقت دیگه که دایره می شیم به مرکز بطری خانواده و  عباس می ریزه و دستش درست! ندیدیم پیکا رُ سبک سنگین ریخته باشه.

  عصر بیست و یک ِرمضان، عباس به تورمون خورد.  گلو خشک بود و کلید کردیم  چیزی برامون گیر بیاره.

 رضا دراز : دوآتیشه باشه . پولش  هم دنگی دونگی اگه ردیف نشد خودم جرینگی می دم. فقط یه چیزی بیار که بیارزه  روزه م رُ بشکونم.

  وقتی اونجا نبودی پس زر نزن . فکّت ُببند. فقط گوش کن لامصّب! صادق اگه رفیق تو بود رفیق فابریک من بود . فاب ِ فاب. تو اگه به عکس توی اون اعلامیه ی لعنتی نیگا می کنی فیگورت غمگین می شه من کاشکی می تونستم نیگا کنم.

  فرشاد  یه بند هندل می زد و اج روشن نمی شد.رضا دراز یه خورده سست شد. البته نه اون قد که حالا ادعاش می شه.

  رضادراز: بچه ها بیاین بی خیال شیم. نکنه پا بخوریم.

عباس جفت پا پرید تو حرفش.

 عباس : لفظ بد نیار .

 فرشاد: غلط نکنم فرهاد ِتوله سگمو ن شاشیده تو باک!

   بذار خیالت ُراحت کنم این دفه ی اول نبود که اج ِفرشاد پایه نبود. از خیرش گذشتیم. یه خورده خرت و پرت با دو پاکت مانتانا از میرزایی گرفتیم . زنش به چشم روزه خور به ما نگاه می کرد و رضا دراز که قضیه رُ گرفته بود پیچوندش.

 رضا دراز: می ریم فوتبال کنیم ،افطار خونه نیستیم

زن میرزایی: با دهن روزه می خواین دنبال توپ بدویین؟

فرشاد: نه خاله، بعد از افطار بازی می کنیم. تو سالنه ، جام رمضانه

  و از این چرندیات. مخلفات رُ ریختیم تو کیفِ صادق و تو پمب بنزین منتظر موندیم تا عباس با هونداش بیاد و در دو نوبت ما را برسونه زعفرون زار.

   اگه مو به مو ماجرا ر ُبرات بگم کف بُریش بیشتره . زیر درخت زردآلوی اناری، مکان بود .دید نداشت .سایه بود .هموار .جادار و ملَس. اما انگار شب قبل یه شغال  ترتیب یکی از مرغای حجی فاطمه رُ  داده بود.اون هم نصفه نیمه. بوی گند گوشت  می اومد و پُر بود از پَر مرغ  و مگس .مکانِ نازنین مون به گُه کشیده شده بود. راستش رُ بخوای خودم هم یه لحظه شک کردم نکنه دستی تو کاره و نمی خواد امروز  مست کنیم.

   وقتی لب ِجو مکان شد همه مون با مکان جدید کلی حال کردیم. رضا دراز که مثل همیشه نخورده دو پیک از جمع جلو بود بشکن می زد و ساقی ساقی ش براه بود.

  گلوم خشک بود. به من لیوان رویی گنده ی زاغارتی افتاد که آب رُ به زحمت می تونستی باهاش سر بکشی چه برسه به عرق دو آتیشه ی سر گل که تا دلت بخواد بد خور بود. نصفش از گوشه ی لبم رفت توی یقه م اما همونی که خوردم تکونم داد. معده،خالی بود و نخوردی که بدونی با معده ی خالی چه حالی می ده!

       راستش رُ بخوای صادق رو فرم نبود. نه اینکه ضد ِحال باشه، اما اساسی تو لاک خودش بود. رضا دراز پیله کرد بهش.

 رضا دراز :من که می دونم مخ زلیخا اکبری رُ ریختی تو فرغون داری نقشه می کشی چطور چکش بزنی.

 صادق چیزی نگفت. فقط یه نمه خندید.

 فرشاد : عزیز دلم زلیخا... یار خوشگلم زلیخا.

عباس: پیکا رُ ردیف کنین  زودتر بزنیم تو گوشش .تموم شه .بریم پی کارمون

  فرشاد رُ که می شناسی .همین طوری دست و پا چلفتیه حالا در نظر بگیر آقا مست هم باشه.دستش خورد به قوطی سن ایچ.قوطی کلّه شد  تو جو . چیپس و پسته رُ هم که سر ِدو پیک اول تموم کرده بودیم. رضا دراز کشید کنار.

رضا دراز: بدون مزه عمرن!

عباس: من که می دونم تو سه تا پیک بیشتر ظرفیت نداری.  بالا آوردنت رد خور نداره .  حال می کنی بهونه دستت اومده!

رضا دراز: باز یه دفه باهات بشینم... یه خانواده رو فقط دوتایی بشینیم.... فیس تو فیس.... ببینیم.... کی کم می آره؟!

فرشاد: آقا درازه ! خسته نشدی این قد خالی بستی

من: بذار ببنده.کنتور که نمیندازه

عباس پیکا رُ ریخته بود و داده بود دستمون.

عباس: اینُ می خوریم که پانخوریم.

من: به سلامتی ساقی که لفظش ُ اومد.

رضا دراز: نوش!

   تلخ بود . از گلو که رفت پایین جاده رُ  سوزوند. لیوان رُ گذاشتم زمین. بی اختیار دستم دنبال مزه رفت . یادم او مد مزه نیست. فورن دستم رُ پس کشیدم  ضایع نشم. همه داشتند با خودشون ور می رفتند و کسی حواسش به من نبود. عباس خیلی سعی می کرد نشون بده خوردن ِعرق براش مث ِ آب خوردنه. اما این طور نبود . حالا دیگه همه مون داغ شده بودیم. صدای یه خواننده ی قدیمی از گوشی صادق طوری می اومد که انگار یه پیرمرد داره ته چاه می خونه.

 صدا:  هستی چه بود قصه ی پر رنج وملالی

 کابوس پر از وحشتی آشفته خیالی....

   شاید صادق رُ  نگرفته بود. تو که می دونی صادق در مورد مسائل خصوصیش لام تا کام چیزی نمی گفت. ما چار تای دیگه مست ِپاتیل بودیم. صادق رُ  نمی دونم. چشماش آب افتاده بود درست، یه پیک از سر گل بخوری چشمت آب می افته دلیلی نداره بگیم طرف تو هپروته.

    تو که این قدر ادعات می شه  از جیک و پوک صادق با خبر بودی ، صادق از کتاب خوندن به ... به چیز نرسیده بود؟.... آره یه چیزی تو مایه های پوچی یه اسم خوبی داره.... آره خودشه یاس فلسفی... فکرش تو اون مایه ها نبود؟ .... رو می دن بهت  چرت و پرت نگو.... .... هنوزم می گم اگه اون راننده ی اسکولِ تریلری  دست نمی ذاشت رو بوق خفنش، صادق گیج نمی شد .

   عرق خوری بدون پیک آخر شگون نداره. باید شرط بشه که: پیک، پیک آخره جمع ،جمع آخر نباشه. که دیگه جمعی در کار نیست....هیچی بابا... چی می خواستی بشه…

 فرشاد: بچه ها بدو ن مزه نمی شه... می گم بریم چار تا ساندیس بگیریم.

عباس سوییچ  رو انداخت تو خشتکِ فرشاد.

عباس: دمت ویژ ویژ.... کار خودته

فرشاد: بی خیال عباس! زن میرزایی سیم ثانیه آمارم ُ به خاله م می ده.

من: راست می گه عباس! بی خیال ِ فرشاد شو.

رضا دراز: من رو هم بی خیال شین که چشام  همه چی رو چار تا می بینه.

عباس: بی خود فیلم بازی نکن. کی بود می خواست فیس تو فیس کل بندازه.

  دوباره عباس و رضا دراز به کَل افتادند. کَل کَل که نه بهتره بگم عباس با حرفاش رسمن می رید رو هیکل دراز و من و فرشاد هم همچی روندی می خندیدیم.

 صادق سوییچ رُ از رو  زمین برداشت .ته دلم با این کارش اساسی حال کردم. هوندا با تک هندل روشن شد. من رفتم از جیب کاپشنم برا ش مایه بیارم که گاز داد و رفت.عباس داد زد.

عباس: ایول داش صادق!.

  ما نشسته بودیم لب جو .جاده دید نداشت. اگه بلن می شدیم می تونستیم جاده رُ ببینیم. چن ثانیه از رفتن صادق نگذش که بوق خفن تریلی هرچه خورده بودم رُ از سرم پروند . از جام پریدم . تریلی تو جاده بود و صادق از شیب زعفرونزار با سرعت کوبید به کمر تریلی . تیر آهن رفت تو مُخش .قفل کرده بودم. بچه ها با جیغ و داد به سمت تریلی دویدند. من فقط نشسته بودم . عباس خواهر و مادر راننده رُ فحش می داد. افطار بود . صدای اذان می اومد.

  تو صادق رُ دیدی ؟... خوب شد ندیدی. آهن صورتش رُ  پاره کرده بود. مغزش ریخته بود رو آسفالت.

  دیشب عباس زنگ زد... آره ... شنیدم ازش شکایت کردند....

عباس: دنبال پایه می گردم  برم دم جاده... یه پیک بزنم..  می خوام پیک آخر رُ به سلامتی صادق بخورم... هستی؟ ...

 رضا دراز و فرشاد توبه کردند .اونم چه توبه ی خفنی. چپیدن تو خونه . افتادن به نذر و دعا. من هم مثل همیشه شک دارم  . جرات می خواد ماه رمضان بری دم جاده ی به اون تابلویی عرق بخوری.مگه نه!؟ ... یه چیزی بگو لامصّب!