داستان:

قالیچه

نوشته ی مهدی عباسی

   نه ماه شد تا دیوارها را گچ کنند ، نخ بخرند ، نخ ها را در دیگ ِ رنگرزی بریزند ، خاور  ِ آقارضا تا دم حوض بیشتر نیاید ، با کمک ِ یا علی دار را بر پا کنند ، سر و کله ی طاره پیدا بشود ، طاره آن چارقَد که گل های قرمز دارد را به سر کرده باشد ، بعد از تعارف به بقیه بنشیند پشت ِدار ، چیزی زمزمه کند، انگشت هایش را بر تن من بکشد، در روی اولین نخ گوجین بزند و من به دنیا بیایم.

   اومد نداشت دست ِ طاره که آطی را به عقد محسن در آوردند، فاطی را عقرب زد و مهم تر از همه من هنوز بر پا هستم .اگر دست طاره اومد داشت من الان زیر پای شما دراز کشیده بودم و نمی دانستم ممّد دست های قهوه ای اش را به زیر پاچین ِ آطی برد و آطی جیغ کشید.

   حتما شما هم شنیده اید که فرش به لهجه ی بافنده اش حرف می زند و به من خرده می گیرید که قالیچه ی دهاتی را چه به لفظ قلم. از همان روز ازل فاطی یک رادیو بست بیخ گوش من .حالا من سلیس حرف می زنم و خیلی بیشتر از فرش های دیگر سرم می شود .

    رج اول که تمام شد طاره از پشت دار بلند شد ، خندید و دهانش را شیرین کرد. آطی و فاطی نشستند. طاره و مومه و چند تا زن که دیگر هیچ وقت ندیدمشان به لبه ی دودری تکیه دادند و به دختر ها نگاه کردند. فاطی که انگشت هایش را در من فرو کرد شور و حرارت از سر  ِ انگشتانش در تنم ریخت. فهمیدم دوستم دارد.اما انگشت های بی حوصله ی آطی رخوت ِ پس از عشق بازی با فرش های بی شمار  را داشت .دیگر از فرو کردن انگشتانش در تن من لذت نمی برد.

   آطی خیلی راحت با کارد کار می کرد و انگشت هایش بدون آنکه از چشم هایش فرمان بگیرد نخ را گردن می زد .بر عکس ِفاطی که هی کارد را تا پیشانی ام جلو می آورد و تا نخ ها را بزند زهره ترک می شدم.نزدیک بود در همان روز ازل زخمی ام کند.

    حال و روز من بسیار شبیه فرشی است که آن زن با وفای یونانی در رادیو می بافت و دعا می کرد هیچ گاه به پایان نرسد.فاطی دلش به حال زن می سوخت و من لجم گرفته بود که کسی دلش به حال فرش نمی سوزد : زن هر روز صبح یک رج می بافت و عصر دوباره همان رج را باز می کرد.اگر چه آن داستان پایان قشنگی داشت اما هیچ معلوم نیست سرنوشت آطی هم مثل او ختم به خیر بشود.اصلا معلوم نیست من بتوانم از این دار بیایم پایین.

    من هیچ وقت محسن راندیده ام .یکبار صدای آرامش را از کوچه شنیدم : آطیه خانم! .آطی راست شد جلوی آینه . قیافه اش را از چند طرف نگاه کرد و رفت دم دودری... صدایش مطمئن بود.

   تا فاطی کنار آطی می نشست حالم خوب بود.با علاقه گوجین می زد.به من نگاه می کرد که روز به روز قد می کشیدم.با نقشه ور می رفت. سرزنده بود و پراشتباه.پس از هر رج آطی با بی حوصلگی گوجین های اشتباه فاطی راباز می کرد و درستش را می زد. فاطی البته آن قدر سر به سر آطی می گذاشت که او هم بی آنکه بخواهد شادمان می شد و تند تند رج ها را می بافتند و خبر های دست اول را سین جیم می کردند: طاره بچه دارشده...

  عقرب که روی تنم خزیدباید داد می زدم: فاطی! .

 از کنج ِ دو دری آمد . روی تنم پایین رفت و توی دمپایی ِفاطی گم شد. فاطی بی هوا پا گذاشت توی دمپایی و آه از نهادش بلند شد.

  فاطی که رفت یک هفته در کارگاه رابه رویم بستند. تاریک تاریک بودم. اما خوشبختانه یادشان رفته بود رادیو را خاموش کنند .یعنی آنقدر صدایش کم بود که اصلا کسی نفهمید روشن است.

   شنبه ی هفته ی بعد طاره با شکم باد کرده اش میمهان آطی بود .از فاطی خبری نبود. خوشبختانه شکم طاره به او اجازه نمی داد به من دست بزند و گرنه با آن دست شومش معلوم نبود سرنوشتم چه بشود. دلتنگ ِفاطی بودم.اما آنها حتی یک کلمه هم درمورد فاطی نگفتند تا بفهمم فاطی کجاست و کی می آید. راستی به نظر شما زهر عقرب می تواند کسی رابکشد. البته اگر فاطی مرده بود آطی سیاه می پوشید.

  مومه به آطی یادآوری کرد که دهمین شنبه هم گذشته و آنها هنوز نتوانسته اند قالیچه را تمام کنند.آطی درد شانه هایش رابهانه کرد.می دانستم درد آطی چیز دیگری است.

آطی گفت دست تنها کار زیاد جلو نمی رود.مومه به فاطی بد وبیراه گفت که دیگر به کارگاه نمی آید. فهمیدم که فاطی از ترس عقرب حاضر نیست به کارگاه بیاید.

     هوا که تاریک شد طبق قاعده آطی زنجیر در را انداخت .دست کشید بر دیوار و لامپ روشن شد .دو دری هنوز نیمه باز بود. آطی به مومه قول داده بود هر طور شده قبل از اینکه شنبه ی بعد برسد و شکم طاره بالاتر بیاید قالیچه رابیندازند. انگشت های سرد اما عجولِ آطی در تنم فرو می آمدند و من بزرگ می شدم تا اینکه کسی در زد. انگشتهای آطی در تنم ماند. آطی منتظر ماند تا دوباره کوبیده شود. صدایی از آطی خواست که در رابازکند.آطی پرسید که آیا صاحب صدا ممّد است.صدا تایید کرد و آطی در حالی که به سمت زنجیر در می رفت پرسید که چه کار دارد.هنوز حرف آطی تمام نشده بود که ممّد پرید توی کارگاه .آطی عقب رفت. ممّد دست درازی کرد .آطی جیغ کشید .چشمانم را بستم .خجالت می کشیدم لُختِ آطی و لُختِ ممّد را نگاه کنم .

    زیر چشم چپ ِ آطی تا شنبه ی هفته ی بعد سیاه بود و من هنوز بالغ نشده بودم. مومه کنار من ایستاد و با خوشحالی خبر داد که امشب انگشتری می آورند و فرداشب عاقد. گفت که محسن را در  کوچه ی چارباغ دیده. مبارک گفت به آطی و به  خودش از اینکه چه داماد سر به راهی! آطی  سر گذاشت برسینه ام. فقط من می دانستم آطی چه می کشد.

   هوا که تاریک شد طبق قاعده آطی زنجیر در را انداخت.دست کشید بر دیوار و لامپ روشن شد .دو دری هنوز نیمه باز بود. آطی چلیک نفت را از پستو آورد اما به سمت چراغ نرفت. نزدیک دودری ایستاد.مثل اینکه متوجه شده بود دودری باز است،زنجیر دو دری را هم انداخت. بعد ایستاد.نه مثل همیشه که شانه هایش کمی به جلو خم می شد.صاف ایستاد .چلیک را بالا برد وریخت روی سرش. نفت از چهار سوی شانه هایش روی پاچینش پایین آمد و چکه چکه به زمین ریخت. چلیک را پرت کرد وسط کارگاه و کبریت زد .آتش شعله کشید روی آطی. آطی جیغ کشید.بلندتر از وقتی که ممّد دست های قهوه ای اش را برد زیر پاچینش .

  آطی خودش را به دو دری کوفت. و در حالی که شعله ای آتش شده بود پهن شد کف کارگاه .خود را چندبار به زمین زد .بعد به سمت من آمد.وحشت کردم.مرا به دار بسته بودند و هنوز بالغ نشده بودم .آطی و آتش چسبیدند به من . آه از تارو پودم بلند شد.آتش از آطی گریخت به سوی آهوی سینه ام و من دیدم که مرگ از پایین تنه ام دارد بالا می آید. نمی دانم واقعا جمعیت زیادی ریختند توی کارگاه یا من مشاعرم را از دست داده بودم یا اینکه مرده بودم و ارواح آدمیان را می دیدم که با سطل آب می ریختند روی آطی و پتو می پیچیدند دورش. فاطی هم در میان جمعیت بود  به سمت من دوید .می خواست مرا بغل کند اما یکی جلویش را گرفت . فاطی از دور برایم گریه می کرد.قسمت نشد که زیر پای شما دراز بکشم .اومد نداشت دست طاره.