نوشته ی مهدی عباسی

   حسین قلی: آتش به خانه ی ما افتاد. برف می بارید .پدر رفته بود شهر را به آتش بکشد. جعفر گفت که  آخرین استکان، آتش را به گلوی ستار ریخته و در مستی سوخته بود. دیدیم که عمو عباس جزغاله اش را بر دوش می کشید و می گریست . بقیه انگاردرزیر برف مرده بودند .درهای خانه هاشان را بسته بودند وخانه هاشان زیر برف قایم شده بود . صدا به صدا نمی رسید درآن سکوت بهمن پنجاه وهفت.

  دیشب من نیز مثل حسن نمی توانستم به سرما خو کنم . اما در زیر لحاف آرام گرفته بودم. حسن از این پهلو به آن پهلو می شد. می دانستم خوابش نمی برد.من در خیالم به شهر رفتم. با پدر و دوستانش  نفت می ریختیم در کوچه های شهر.  آنجا قرار بود انقلاب بشود و نفت ارزشی نداشت. بوی نفت در مشامم پیچید .چشمانم را باز کردم حسن فانوس را دستش گرفته بود و می خواست از اتاق بیرون برود . از روی من رد شد که بوی نفت فانوس را فهمیدم. می خواستم بپرسم کجا می رود.نپرسیدم. هیزم بخاری ساعتی پیش تمام شده بود و حسن اگر می فهمید بیدارم می خواست تا از هیزم دان برایش هیزم بیاورم.به کوچه های شهر برگشتم. پدررفت از دکان شهر برای من و حسن  بیسکویت مادر بخرد.کبریت هم خرید. بعد می خواست  کبریت بزند. می دانستم بعد از اینکه شهرآتش بگیرد همه چیز رو به راه می شود ، پدر بر می گردد در باغ بالا کار می کند و شب ها سرما نمی خوریم. نمی خواستم پدر کبریت بزند.اول فقط  گوشه ی یکی از کوچه ها آتش گرفت.اما بعد آتش شعله کشید.دیگر سردم نبود. از جاپریدم . حسن هنوز برنگشته بود. بوی دود  وآتش می آمد. تعجب کردم. از اتاق که بیرون جستم دیدم آتش در هیزم دان شعله کشیده و حسن دارد تلاش می کند خاموشش کند . فریاد کشیدم و حسن را به کناری  پرت کردم.

  ستار:   استکان آخر را به سلامتی خمینی زدیم که هم خُم هست و هم می هست و هم نی. در استکان جعفر پپسی بود . تمام قوطی ودکا را من خورده بودم. اخبار خوبی شنیدم. جعفر گفت بذار کمی هم موزیک گوش بدیم. و بعد هم صدای خش خش موج گردان رادیو بلند شد. هواپیما به زمین نشسته بود و خمینی درآغوش شهر بود. تازه پرواز کرده بودم.از فحش های پدر خلاص شده بودم. آتش در جانم ریخت. کتم را در آوردم. ژاکتم را در آوردم و دکمه های پبراهنم را باز کردم .برف می ریخت روی تنم . پرواز کرده بودم رفته بودم . آتش گرفته بودم. به جعفر گفته بودم اتش نشانی لطفا .خندید.جعفر نمی دانست آتش نشانی چیست .همان طور که وقتی به سلامتی خمینی زدیم .خمینی رانمی شناخت و اصلا نمی توانست تصور کند که نوشیدن ما چه ربطی به سلامتی یکی دیگر دارد. آتش گرفته بودم. هر لحظه می خواستم آتش بالا بیاورم. جعفر چه می گفت.کجا رفت. چرا این قدر ترسیده بود. دیوار های آبادی هی تنه می زدند به من .بوی آزادی دردهانم پیچید. کسی سنگی به سرم زد. افتادم. آتش در جانم ریخت واز گلویم بالا آمد.کسی مرا به گوشه ی کوچه پرت کرد. پرواز کرده بودم رفته بودم. آتش بود که در جانم می ریخت .کسی از گلویم بالا آمد. کسی دیوار خانه ی عمو را کوتاه کرد. مرا بالا برد. پشت بام ایستاده بودم که افتادم. "پرواز را به خاطر نسپردم .پرنده مرد".آخرش هم از این انقلاب سر در نیاوردم. از آسمان افتادم .کسی به من فهماند که در هیزم دان افتاده ام. خار بود .درچشمم خار. درپشتم خار.می سوختم ونمی سوختم .آتش روبه خاموشی گرایید. پاهایم درد گرفته بود. تمام بدنم زخم بود. کسی می خواست بخوابم . خوابیدم.  

    عمو عباس:   هزار بار گفتم جان برادر کله شقی رو بذار کنار بیا بریم عملگی ِحاج کربلایی تا بوده همین بوده. اول فقط در کوره های شهر کار می کرد که هم به قول خودش پول بیشتر گیرش می آمد هم کسی پولش را نمی خورد.بعد هم که پایش به مسجد شهر باز شد و حرفهای گنده تر از دهنش یاد گرفت می گفت شهر مسجد جامعی دارد که از تمام آبادی بزرگتر است. ومسجد جامعش آخوندی... نه او یک چیز دیگر می گفت که منظورش همان آخوند بود. می گفت مسجد جامع آخوندی دارد که خیلی سرش می شود و مردم را از حقوقشان آگاه می کند. می گفت او از شاه هم نمی ترسد. باور نمی کردم. هنوز هم باور ندارم .مگر می شود شاه با آن همه ثروت فرار کرده باشد. شاه هم اگر بترسد پس فرق ما با شاه چیست. از خدا شصت وپنج سال عمر گرفته ام .تا به حال خشکسالی وقحطی وزلزله وجنگ وهزار جور آفت دیگر را با چشم خودم دیده ام .اما فکر نمی کردم همچین روزی را ببینم که شاه یک مملکت فرار کند آن هم از ترس یک مشت رعیت .

           برادر که نبود، یک چشمم به خانه ی خودمان بود و چشم دیگرم پیش بچه های او. غافل شده بودم از ستار . اصلا مگر ستار بچه بود؟ خیر سرم فرستادمش شهر درس بخواند برای خودش کسی بشود اما سر از کافه ها ومیخانه ها در آورد.در طایفه ی ما کسی لب به نجاست نزده بود که او دومی باشد در شصت وپنج سال عمری که از خدا گرفته ام به خاطر ندارم کسی از کوچک و بزرگ و زن و مرد ما  شراب خورده باشد. چند شبی بود که به خانه نمی آمد. نمی دانم کجا می رفت. خوش ندارم از دعوایمان بگویم .خوب بین هر پدر و پسری ممکن است از این مرافعه ها باشد.دیشب نگرانش شدم. گاو را که دوشیدم پاطیل شیر را گذاشتم جلوی دو دری  و در کوچه های آبادی دنبالش گشتم . زمستان امسال  انگار که خدا خواسته باشد رحمتی که چند سال دریغ کرده را یک جا از آسمان بفرستد پایین برف سنگینی بر زمین نشسته. خبری از ستار و هیچ کس دیگه نبود .برگشتم خانه.

            نیمه شب حسین قلی با گریه مرا صدا می زد.  در اتاق را که باز کردم کفش ها جفت شده بود. هول کردم .مطمئن بودم عزرائیل در همین نزدیکی جان  یکی را گرفته .پنداشتم خدای ناکرده زن برادرم از مریضی اش تمام کرده باشد. اما وقتی  حسین قلی از آتش سوزی هیزم دان گفت به خود آمدم . هرچند هول  وولای مرگ ولم نمی کرد. بچه ها راگفتم کنار بایستند و با پارو برف ریختم  هیزم ها سوختند  وقبل از اینکه ما تلاشی برای خا موشی آتش کرده باشیم آتش مُرد. پنداشتم در ته هیزم دان کنار گاو آهن لاشه ی حیوانی سوخته .اما بهتر که نگاه کردم دیدم آدمی انجا سوخته . دستم خشک شد. دلم لرزید. جیغ گرگی کشیدم . به داخل پریدم. ستار  سوخته بود.

      مادر:  به اوس عباس گفتم جنازه را بیاورد آنجا. چادر نمازم را کشیدم رویش. خواستم حسین قلی را بفرستم دنبال کدخدا ، اوس عباس گفت دیشب  که دنبال ستار می گشته کدخدا رادیده که بدون نوکر هایش از آبادی می رفته . باورم نمی شد. در آن برف و باد دم ، کدخدا می توانسته به کجا برود. عم جزو ام را از داخل جانماز آوردم و نشستم بالای سر ستار قرآن خواندم. حسین قلی هیزم ریخت توی بخاری . اوس عباس تکیه داد به  مُجری. اتاق گرم شد. به خاطرم رسید این که دارم بر سرش قرآن می خوانم ستار است که صورت مقبولش چنین سوخته .قرآن را بستم. عرق کرده بودم. چارقد از سرم افتاد. حُرم آتش به صورتم خورد.صدایم در نمی آمد.  موهایم را کشیدم. حسن قلی گوشه ی پاچینم را گرفته بود. می دانستم بچه ها اذیت می شوند. دست خودم نبود.

   حسن قلی: مشمعی که گذاشته بودیم جای درب نفت دان افتاد و کمی از نفت ریخت  کف هیزم دان. مادر اگر  می فهمید  نفت ریخته ام دعوایم می کرد. گفتم لکه ی  نفت را آتش می زنم  می سوزد پاک می شود.کبریت زدم روی نفت روشن شد . شعله کشید. به سرعت با کفش خاموشش کردم نگاه کردم هنوز لکه نفت در کف هیزم دان واضح بود. شکل نقشه ی ایران بود .دوباره کبریت کشیدم و سه باره.  بار چهارم پر جرات شدم گفتم چند لحظه اگر صبر کنم تمام لکه می سوزد پاک می شود. اما آتش به هیزم ها رسید. به خدا تقصیر من نبود.حسین قلی می گوید وقتی بابا بیاید مرا لَت می زند. او می گوید تقصیر من است که می خواستم دزدکی هیزم بیاورم. می گوید من رعایت حال خانواده را نمی کنم. می گوید من و او وقتی بابا نیست مرد خانواده هستیم. اما من نمی خواهم مرد خانواده باشم. من از این که این قدر مادر به سر  وصورتش  می زند و می گرید بدم می آید.یک طوری می شوم . خدا کند بابا زودتر بیاید.

   جعفر: نمی دانم کدخدا در گونی ها چی داشت که آن قدر سنگین بود. چیزی به صبح نمانده بود که  به مهرک بالا رسیدیم  .چند غریبه با یک ماشین منتظر بودند .کدخدا گفت گونی ها را بگذارم پشت ماشین .غریبه ها نگاهم نمی کردند .انگار نه انگار که من هم برای آن ها غریبه ام.کدخدا  بر گشت به سمت باغستان و گفت: خداحافظ .بعد یک  اسکناس ده تومانی به من داد و سوار ماشین شد. خوشحال شدم.در برگشت کیف می کردم که اسکناس را به ستار نشان می دهم تا بفهمد هالو نیستم و مُزدم را از کدخدا گرفته ام.یخ کرده بودم. کبریت نداشتم. از سمت شهر صدا ی ضعیف طبل زدن می آمد. می دانستم شهر خیلی دور تر است که صدا بیاید اما صدا می آمد. پیش خودم گفتم توی شهر عروسی است. از کجا معلوم  که ساز و دُهل شهری ها خیلی بزرگتر و پر صدا تر نباشد. آتش می خواستم. نه کبریت داشتم نه هیزم خشک پیدا می شد. برف بی امان می بارید. آتش لازم داشتم. دستانم به  مور مور افتاده بود .به زحمت  به آبادی رسیدم دیدم دود بسیار بلندی از دهنه سابات  می آید. آمدم اینجا دیدم ای دل غافل  ستار افتاده داخل هیزم دان سوخته . دیشب با من درباره آتش گفت. گفتم حالش خوش نیست نمی فهمد چه می گوید نگو آن کوکای زهر ماری ستار را آتش زده .ای امان! 

   پدر: ... چه درد سر! امام آمد.  قال قضیه را کندیم . برادران ارتشی به جمع ما پیوستند. جشن بود و شربت و شیرینی و آتش بازی در سنگر های خیابانی  . منتظر بودم تا صبح بشود و با پرچم انقلاب به آبادی بر گردم.