متن زیر برشی از ترجمه ای است که به تازگی انجام داده ام. متن کامل آن را برای چاپ در یکی از نشریه های ادبی فرستاده ام.

"...رُمان در ظاهر چنان صریح به نظر می آید و سیر روایت آن خالی از ابهام است که برای تعدادی از خوانندگان تمام نقد ها گستاخانه خواهد بود.داستان ِیک دختر بسیار با استعداد روستایی از خاندانِ اشرافی ِزوال یافته  که از سوی دو مرد مورد خیانت قرار می گیرد.یکی پولدار ،خوش گذران و فریبنده ی جسم وبرای مدتی عواطف دختر ؛دختر از او بار دار شده وجنین سقط می شود.دیگری پسر روشنفکر ومتفکر یک کشیش که دختر با تمام وجود به او عشق می ورزد ولی او بلا فاصله بعد از ازدواجشان؛هنگامی که در مورد تجاوزی که در گذشته به دختر شده می شنود او را ترک می کند. سپس شوهر که به شدت ِ برخوردش با دختر واقف و پشیمان می شود به جستجو در مورد دختر می پردازد ودر می یابد که دختر در اوج فقر خانواده اش به سمت مرد دیگری کشیده شده است.عشق دختر به شوهرش ونفرتش از آن چه مرد دیگر مجبورش کرده باشد چنان قوی است که مرد دیگر را می کشد.زن وشوهر به هم می رسند اما در حال فرار از پلیس.روز های محدود وعاشقانه ی با هم بودن را سپری می کنند.دختر بازداشت می شود. به دادگاه کشیده می شود وبه خاطر قتل اعدام می شود.

این خلاصه نمی تواند نماینده ی متن اصلی باشد و قدرت پایان رُمان را نمی تواند منعکس کند. دو ویژگی دیگر در خلق این رُمان نقشی آشکار دارند: نخست رابطه ی شخصیت ها با محیط پیرامون  آنها که هاردی در اینجا کامل تر از هر جای دیگری بدان پرداخته است ودیگری شیفتگی وتعصب نسبت به شخصیت اصلی . داستان بر اساس این شیفتگی وتعصب نوشته شده است.این ترکیب تا جایی که من سراغ دارم تکان دهنده ترین تجربه ی ممکن در خواندن یک رُمان را مژده می دهد.

شاید این تمام چیزی است که من باید به خودم اجازه بدهم بگویم اما وسوسه ی جلوتر رقتن و جست وجوی دلایل این اختصار بسیار قوی است.

می خواهم در مورد اولین وساده ترین قسمت قابل بحثی که رُمان در معرض خواننده قرار می دهد یعنی "عنوان کتاب" صحبت کنم. می خوانیم: "تس ِ دوربرویلز/صادقانه روایت شده به وسیله: تامس هاردی/(... شهرت آسیب دیده ی بیچاره! سینه ی من چونان یک تخت تو را نگاه خواهد داشت ) ویلیام شکسپیر"

نخستین کلمه ی عنوان یک رُمان مهم ترین کلمه ی آن است.در قرن هیجدهم ونوزدهم اغلب اتفاق می افتاد که رُمان نویس ها از روی وظیفه ای نانوشته اسم شخصیت اصلی را برای عنوان کتابشان بر می گزیدند. دلیل اصلی این کار دل مشغولی وحساسیت ژانر رُمان از بدو پیدایش نسبت به شخصیت پردازی است.نویسنده از همان ابتدا در تلاش بوده  تا تمام توجه خواننده رابه شخصیت قابل تقدیر رُمان جلب کند. از دلایل دیگر آن کتابخانه های سیار بودند که در ارائه رمان ها در نیمه دوم قرن نوزدهم  قدرت داشتند و بیشترین فروش را برای رمان هایی داشتند که خیلی ساده عنوان کتاب نام شخصیت اصلی بود.شاید بدین خاطر که چنین عنوانی به طیف خوانندگان عامه یک زندگینامه داستانی بدون پیچیدگیهای درونی زیاد را پیشنهاد می داد.تنبلی به وجود آمده بر اثر عادت در دهه ی 1980 نیز ممکن است در تکرار این روند موثر بوده باشد. بااین وجود تکرار دلیل پیروی هاردی از سادهترین حالت انتخاب عنوان کتاب نیست.در این جا ودر رمان بعدی اش "جود گمنام" از قاعده ی قبلی ِانتخاب عنوان پیروی کرده فقط برای اینکه به ابهام های موجود در داستان کیفیت بدهد... "