| تبليغات | X |
به جستجوی تو بر درگاه کوه می گریم....
سلام!
آنچه سعید بر آبادی عزیز در کامنتی در مورد شعر پست قبلی نوشته:
چیزی در شعرهای گذشته ات بود که در این یکی نبود...به نظر من شعر مهدی عباسی یک شعر نه چندان دلچسب (در غالب) و بدیع و دوست داشتنی و غیر منتظره در ترکیبات بود. ترکیبات شعری که تولید تصاویر غریب اما زیبایی می کردند. در واقع ما شاعری را در گذشته شعری عباسی می دیدیم که با تصاویرش لذت دوباره آلیس در سرزمین عجایب را می داد....(باقی برای بعد)
اما در این شعر جز غریب سازی و دورکردن معنا از اسم خاص ((کرمانشاه)) و مشتبه کردن امر ((کرمانشاه=هر جایی)) چیز جالب و جدیدی از عباسی شاعر نمی بینیم.
نکته: تجربه های شخصی و حضورشان در اثر هنری نباید ناپخته به کار بچسبند نگاه کن
ساعت ها در رستوران قطار نشستم
وبی هیچ منظوری
به آدمها ونیز به کوهها نگاه کردم
تو نبودی
این تصاویر صرفا حالات شاعر را در یک تجربه شخصی مطرح می کنند نه از گروه می گویند و نه گروه را وادار به لذت می کنند.(باقی این هم برای بعد)
"سعید برآبادی"
خیابانهای هر شهری را دوست دارم
کرمانشاه باشد
پیاده رفته باشی
از راه دور می آمدم
خسته
دوان
دوان..
ساعت ها در رستوران قطار نشستم
وبی هیچ منظوری
به آدمها ونیز به کوهها نگاه کردم
تو نبودی
و خیابانهای هر شهری که تا کرمانشاه
چه پیاده رو های مزخرفی!
...همدان اگر چه کرمانشاه نیست
و ندیده می توانم در مورد پیاده رو هایش نظر بدهم
اما از پشت کوههایش
من زودتر از هر مسافری کرمانشاه را می بینم
...
با پیاده روهایش گپ زدم
تا تو را پیدا کنم
خیال تو تا اندام تو قدری...
پس به کوههای بلند نگاه کرده بودم
بوی کرمانشاه شبیه بوی موهای تو بود
که از پشت تلفن خیس بود وشانه می کردی ودلتنگ بودم
و قول داده بودم به خودم
فردا می رسم به کرمانشاه .
مهدی عباسی
تابستان ۸۵
در اینجا
خواستار دیدار مردانی هستم
که آوازی سخت دارند...
...پاییز سال ۸۲ در پنجمین جشنواره شعر دانشجویان کشور که احسان ایزدی دبیر کانون های ادبی بود ومراسم در دانشگاه الزهرا برگزار می شد. علی صارمی جایزه نقد ادبی را به خاطر مقاله ای پیرامون عشق در شعر شاملو ازآن خود کرد. البته از دید من شعر علی صارمی همواره از تاثیر پذیری شدید او از زبان و کلمات شاملو در امان نبوده . اما جدیدن شعری متفاوت با کارهای قبلی اش در وبلاگش خواندم و پسندیدم... منتظر نظر شما در مورد این شعرم
با اين همه كوچه پاييز
پاييز مي شوم
وقتي نگاه مي كنم عكسهاي كودكي ام را!
حالا تمام خاطرات من
يك قطعه عكس
يك قطعه شعر :
عمو زنجير باف!
زنجير ما رو بافتي ؟
ما را به زنجير مي كشند عمو!
يك قطعه عكس،
صد داستان ديگر.
اينجا حكايتي است عمو!
از پشت كوه آمده ها
بابايمان را به زنجير بسته اند
با آنهمه نخود و كشمشي كه آورده بود.
افسوس!
افسوس اين خانه خالي است
جايش ميان طاقچه
يك قطعه عكس
يك قطعه شعر!
حالا به رنج اينهمه زنجير
ما جيغ مي كشيم
پاييز مي كشيم
درس كتاب اول :
بابا...
در كوره راه خرد،آنجا نشسته است
مردي كه كوه مي كشد،گرماي سينه اش را
در اين هواي سرد
مردي كه كوه مي كشيد
در كوچه هاي عشق،در روزگار ياد!
"علی صارمی"
