"سعید برآبادی"

مطمئنم كه هنوز جوهر اين نوشته خشك نشده، ارواح نه چندان خبيثت اليوت و آرنولد، امسپون، خرخره روح مرا خواهند فشرد و تا ابد پشت سرم به نثار كردن فحش هاي بليغ انگليسي خواهند پرداخت. اما بايد اعتقاد آنها را كنار گذاشت تا يك نويسنده بتواند، از متن خود حرف بزند. ولي چرا؟ دليل اين كار چيست؟ چرا من بايد پس از چند سال گوش آزادي ـ پشت تريبون شعر خواني ـ حالا به توصيف و تأليف نحوه شعر و شاعري خود بپردازم؟

شايد دفاع ! دفاع از وجود نه چندان آشناي شعرم، در برابر آن خنده ها و استهزاء ـ كه اكنون بدن به طرفداري و جانم فدايت ها شده است. با اين همه نقد خود را در همين بين گفتار در پيش آمده، به خودم شروع مي كنم و مي گويم كه در دنياي جديد كه ما شايد هيچ وقت نتوانيم صاحب يك اثر را ببينيم گوش دادن به دفاع هاي خالق، از اثرش كاري بيهوده است، با اين همه اين متن بيهوده تقديم به شما. نوبت اولين شعر خواني من درست پس از احسان ايزدي بود، اردي بهشت هشتاد. و شعري كاملاً انتزاعي:

در تاريكي دو چشم بسته عظمت نگاهي را نشاندم از فولاد آب ديده

روح تني كه مجذوب شرم بود ديدگانش

نفهميدند كه كي شعرم تمام شد. شل و وارفته دست زدند. احساس بدي داشتم. مي لرزيدم. مي گفتم كه حتماً چقدر احمقند! يكي از دوستانم ـ كه اكنون به يكي از دشمنانم تغيير نام داده مي گفت همة ما فرزندان با مداديم و من شروع كردم به عميق شدن در شاملو! مي‌خوانديم و دور هم مي نشستيم به به به و چه چه! و من زير آبي به شعرهاي حامد صباغ هم گوش مي دادم.

از آدم نخواهد گذشت آدم كه براي بوسه اي عصمت خويش به دنيا فروخت

با نگاهي دقيق به اطرافم و خود گويي ها از عشقي نافرجام آغاز شد و من شروع به نوشتن كردم. روزها و شب ها، وقت و بي وقت با خودم حرف مي زدم و ماحاصل آنها چيزهايي بود كه شب ها خط خطي مي شد. بعد دوستي مرا  با رويايي و براهني آشنا كرد. و فلسفه!

ـ چيزي كه كمبودش در شعر امروز به شدت احساس مي شود و سعي كردم جملات را تراش بدهم. من نويسنده بودم. قصه مي نوشتم و همين به من كمك كرد. اولين شعرم در فضاي منثوره هاي سيد علي صالحي بود، كه جان تازه گرفت. شعري كه دقيقاً حرف خودم بود، نه تحميل وزن، نه تحصيل فكر، نه تحمل حرفهاي دوست و دشمن.

خانم! لطفاً كمي آن طرف تر بايستيد

سيگار دارد دود مي كند!

منثوره خانم آقاي نويسنده و دخترش با پاسخ مخاطبين همراه بود در آن همايش چند جانبه كذايي آن را خواندم و فهميدم كه اولين قدم را در شكستن خودم و رسيدن به خودم برداشته ام!

پسر دايي ام از اهالي موسيقي است [بود؟] او ملودي ها و نواها و صداها و مريثه ها و ترانه ها را زير پوستم تزريق مي كرد و خوب، من هم پوست خوبي داشتم؟ كم كم فهميدم سرودن بدون شنيدن موسيقي اشتباه احمقانه اي است.

اما نمي توانستم به سمت موسيقي ايراني بروم. جديدترين هاش مبتذل بود و قديمي‌هاش از رده خارج. تكراري! غير از آن كلام اين موسيقي اذيتم مي كرد، تحمل رديف نوازي هم نبود. حامد صباغ مرابا گروهي وحشي آشنا كرد. اولين نوار را دقيقاً در خاطر دارم. آلبوم بارگذاري متاليكا بود. نمي توانم فراموش كنم كه وقتي با دوچرخه مسافت خانه را مي‌پيمودم شايد بيشتر از 20 شعر سرودم. [هنوز هم آن شعرها را بياد نمي آورم] و بعد هم گروه هاي ديگر، pink foloio, corn, the camel و گروهاي hip hop. اين حركت شايد كامل نبود اما كوزه بودم ز دريا. لحن جديدي از اعتراض پيدا كرده بودم، به كلمات احتياج نداشتم دنبال آواها مي گشتم و دنبال خودم در متن

بحران هاي ديگري هم در پي بود. فعاليت هاي سياسي ما، زندگي من را شديداً تحت تأثير قرارداده بود. فشارها و انديشه ها با هم برابري نمي كردند. و من همچنان مي گفتم. احساس مي كردم مثل ماياكرنكل در، دم مي توانم شعر بگويم. چون اعتراض و اعتراض توي جلدم رفته بود.

اين شعر يك شعر استثنايي بود براي من! اولين بار با نواها در اين شعر برخورد و سپس آشنا شدم