نفس نفس مي زنم لذيذ

مير حسين موسوي

میثم امانی در حاشیه آن چه بر ما و کاندیدای ما در انتخابات گذشت:

آنجا که عشق غزل نیست

که حماسه ای ست

هر چیز را

صورت حال

باژگونه خواهد بود

زندان

باغ آزاده مردم است

و شکنجه و تازیانه و زنجیر

نه وهنی به ساحت آدمی

که معیار ارزش های اوست

کشتار تقدس و زهد است و

مرگ

زندگی ست

آن که چوبه دار را بیالاید

با مرگی شایسته پاکان به جاودانگان

پیوسته است

آنجا که عشق

غزل نه حماسه است

هر چیز را

صورت حال

باژگونه خواهد بود

رسوایی شهامت است و

سکوت تحمل ناتوانی

از شهری سخن میگویم که در آن شهر خدایید

دیری با من سخن به درشتی گفتید

خود آیا به دو حرف تاب تان هست؟

تاب تان هست؟

+ نوشته شده در جمعه دوازدهم تیر 1388ساعت 18:24 توسط مهدي عباسي |

داستان:

"علف"

نوشته ی مهدی عباسی

گدار ماخولیا را بالا می آیم و می دانم در پشت گردنم کله های پشمالوی روزمزدها رادارم . درختان زرشک از پشت چشمه تا زیر قله را سرخ کرده اند و کم ِکم یک ماه دیگر کار دارد تا وا شود. تو در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

بابا خیال می کند روزمزدها بچه همان رعیت هایی هستند که گفته بود قالی بیاورند و قالیچه . آورده بودند و ازاول جاده افین تا همین گدار ماخولیا را فرش کردند از پایین تا بالا تا شاه و فرح بیایند شکار کبک... هه! این بی شعور های تنبل اگر چه از کمر همان رعیت های کلاسیک آمده اند اما بچه رعیت نیستند . نشئه تریاک هستند و معتاد یانگوم، به جای مندیل کلاه می گذارند و از درس و مدرسه هم آن قدر فهمیده اند که پول ها را از هم تشخیص بدهند و اسم کج وکوله ای زیر امضایشان بنویسند و زیر بار حرف زور نروند مگر اینکه زور خیلی پر زور باشد . بابا که حالا زوری ندارد فقط صدایش را برایشان بلند می کند . اگر چه هنوز از تخم وترکه رعیت کسی پیدا نشده که صدایش را پیش بابا بلند کند اما غرولند هایشان را می فهمم و می توانم لب خوانی کنم که هرچه زن در خانواده پدری هست به کنار تو در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند تایی روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

هر روز یکی از روز مزدها کم می شود و هنوز زرشک واکنی به نصف نرسیده. دیشب مصطفایی اس ام اس زد که نمره تافل را آورده ام اگر بابا راضی شده بود یکی از باغ ها را بفروشد شاید الان روی هوا بودم و داشتم می پریدم به سمت تو. می گه اون چار تایی که برای برادرات فروختم اونا رو به این حال و روز انداخت. .من هم زیاد منتش را نکشیدم. خودش گفت زرشک امسال مال تو. اولش از همین گدار که آمدم بالا و دیدم باغستان دارد قرمز می زند ذوق کردم.زنگ زدم امانی .کیلویی 3500 قیمت گذاشت حساب که کردم. کم ِکم پنجاه میلیون. اما حالا این طوری که این روزمزد های بی پدر چوب می زنند به درخت ها و گشاد بازی در می آورند... به عمد پیچ ها را دیر دور می زنم تا بسم الله شان بلند شود وقتی تو در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند تایی روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم..

_ شما خب... نان دولت را نمی خورن که ریش بگذاشتن همایون خان!

از همان صبح اول که دیر بیدار شدم و به زحمت گالون و جیمی پیدا کردم دستم آمد که وقتی برای تراشیدن ریش و ضد آفتاب مالیدن نمانده . تصمیم گرفتم تا کلک زرشک ها را نکنم ریشم را نتراشم. تو که اصلا با ریش مرا ندیده ای ، در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند تایی روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

از روز مزدها هرچه بگویم کم گفتم. از خودم می گویم که این روز ها بی اختیار تنهایم. و بدتر هر چه خاطره یادم می آید در آن ها هم تنها هستم هر چه زور می زنم کمتر کسی به خاطرم می آید.اصلا جنس خاطراتم عوض شده. و همه شان پر شده از سلول های انبوه خودم ؛ میلیونها که خیلی خیلی به هم نزدیک و اما یکی یکی شان تنها هستند و تنهایی های کوچک آنها تنهایی عظیم مرا رقم می زند. دیوار ی به خاطرم می آید که بلند بود و کله خودم را از طبقه یازدهم به خاطر می آورم که به زحمت دیده می شد و تنها بود و یازده ترم تلفن خوابگاه به هوای من زنگ نخورد. شاید مثل بابا که تنهاست با دو هزار و هفتصد و شش نهال زرشک. می دانی من و بابا دو جزیره ایم در یک اقیانوس که یکدیگر را نمی توانیم... نه این طوری نیست بابا یک جزیره کهن است مثل بریتانیا که خورشید بر آن نمی تابد و من جزیره ای نا شناخته مثل امریکا و لابد تو خیلی وقت پیش چند جای مرا کشف کردی و در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند تایی روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

روز مزدها البته با تمام بی شعوری ، آدم های شادی هستند.شاید همین که بی شعور هستند باعث می شود که شاد باشند، یکی را اسکول کنند و بعد قهقه بزنند یا یکی در حین زور زدن زیر چوبی که بر زرشک ها می زند بگوزد و دیگری عمدا بگوزد و.... اصلا مگر شادی چیزی غیر از این است . از همه چیز می آید ، همین علفی که من هر از گاهی در سیگاری می پیچم را اگر به آنها بدهی طوری می خندند که اشک بابا در آید. من اما می پرم وسط خنده روز مزدها و با اینکه می خواهم گوزیدن حین کار را ممنوع اعلام کنم اما خودم را به نشنیدن می گیرم و تهدید می کنم که تو در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته چند تایی روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

_ همایون خان ! اگه ابوی مزد ما رو زیاد نکنن ، ما خب ... نمتونیم فردا بیایم خب

از هیجده روز مزدی که روز اول آورده بودم و به زحمت خودشان را پشت لندکروز جا کرده بودند ، حالا فقط هشت تایشان پشت کله ام جمع شده اند و غر می زنند . این یکی را خیلی دیر و بد دور می زنم طوری که لاستیکم می زند بیرون. روز مزدها روی هم می افتند و می توانم ترس را از چشمهایم بریزم توی دلشان.صدای یکی شان می لرزد

_ همایون خان ! به ُدلُک

دهانم بوی علف می دهد ، ترمز و دنده عقب، فرمان را می گیرم به سمتی که نباید. روز مزدها می ترسند .التماس و جیغ و تشر می شنوم و سرعت می دهم به ماشین . یکی شان خودش را پرت می کند بیرون و می بینم که سنگی بزرگ را می بوسد و حالا که لاستیکم می رود پایین تر مز می زنم و در آینه می نگرم که تو در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

آن روز مزدخواهد مرد و مرا که فرار خواهم کرد در سه راه خواهند گرفت و دستبند خواهند زد و در پشت ماشین به سوی زندان که نشسته باشم یکی از روز مزدها خواهد آمد و بسیار خواهد گریست که همایون خان به جوانی خود چرا رحم نکرد و بابا جزیره ای تنها خواهد بود که خورشید بر آن نمی تابد و سر مرا زیر آب خواهند کرد و من به قتل یکی روز مزد اعتراف خواهم کرد و وکیلم عصبانی خواهد شد که خودش پرید پایین و من از طنابی که قرار خواهد شد بر دور گردنم گره بخورد خواهم ترسید و و اصلا زندان جای مزخرفی خواهد بود که در کنجی از آن به ناچار به عکسی از تو فکر خواهم کرد که در آن تو در پانسیونی آن سوی دنیا به خورشید پشت کردی با دست چپت آب پرتقال می خوردی و به تقویم روی دیوار خیره می شدی و سلول هایی که دوستشان می داشتم در تو جمع شده بودند تا قشنگ بمانی و من اینجا با این لندکروز لکنته دارم چند تایی روز مزد بی شعور را به کشتن می دهم.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388ساعت 21:19 توسط مهدي عباسي |

شعري از لوركا با ترجمه شاملو به بهانه علاقه ام به موفقيت رنگ سبز در انتخابات اخير

سبز، تویی که سبز می‌خواهم،
سبز ِ باد و سبز ِ شاخه‌ها
اسب در کوهپایه و
زورق بر دریا.

سراپا در سایه، دخترک خواب می‌بیند
بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش خمیده
سبز روی و سبز موی
با مردمکانی از فلز سرد.
(سبز، تویی که سبزت می‌خواهم)
و زیر ماه ِ کولی
همه چیزی به تماشا نشسته است
دختری را که نمی‌تواندشان دید.
□

سبز، تویی که سبز می‌خواهم.
خوشه‌ی ستاره‌گان ِ یخین
ماهی ِ سایه را که گشاینده‌ی راه ِ سپیده‌دمان است
تشییع می‌کند.
انجیربُن با سمباده‌ی شاخسارش
باد را خِنج می‌زند.
ستیغ کوه همچون گربه‌یی وحشی
موهای دراز ِ گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد.
«ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟»

خم شده بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش
سبز روی و سبز موی،
و رویای تلخ‌اش دریا است.

□

«ــ ای دوست! می‌خواهی به من دهی
    خانه‌ات را در برابر اسبم
    آینه‌ات را در برابر زین و برگم
    قبایت را در برابر خنجرم؟...
    من این چنین غرقه به خون
    از گردنه‌های کابرا باز می‌آیم.»
«ــ پسرم! اگر از خود اختیاری می‌داشتم
    سودایی این چنین را می‌پذیرفتم.
    اما من دیگر نه منم
    و خانه‌ام دیگر از آن ِ من نیست.»

«ــ ای دوست! هوای آن به سرم بود
    که به آرامی در بستری بمیرم،
    بر تختی با فنرهای فولاد
    و در میان ملافه‌های کتان...
    این زخم را می‌بینی
    که سینه‌ی مرا
    تا گلوگاه بردریده؟»

«ــ سیصد سوری ِ قهوه رنگ میبینم
    که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است
    و شال ِ کمرت
    بوی خون تو را گرفته.
    لیکن دیگر من نه منم
    و خانه‌ام دیگر از آن من نیست!»

«ــ دست کم بگذارید به بالا برآیم
    بر این نرده‌های بلند،
    بگذاریدم، بگذارید به بالا برآیم
    بر این نرده‌های سبز،
    بر نرده‌های ماه که آب از آن
    آبشاروار به زیر می‌غلتد.»

    یاران دوگانه به فراز بر شدند
    به جانب نرده‌های بلند.
    ردّی از خون بر خاک نهادند
    ردّی از اشک بر خاک نهادند.
    فانوس‌های قلعی ِ چندی
    بر مهتابی‌ها لرزید
    و هزار طبل ِ آبگینه
    صبح کاذب را زخم زد.

□

سبز، تویی که سبز می‌خواهم.
سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها.

    همراهان به فراز برشدند.
    باد ِ سخت، در دهان‌شان
    طعم زرداب و ریحان و پونه به جا نهاد.

«ــ ای دوست، بگوی، او کجاست؟
دخترَکَت، دخترک تلخ‌ات کجاست؟»

    چه سخت انتظار کشید
«ــ چه سخت انظار می‌بایدش کشید
    تازه روی و سیاه موی
    بر نرده‌های سبز!»

□

    بر آیینه‌ی آبدان
    کولی قزک تاب می‌خورد
    سبز روی و سبز موی
    با مردمکانی از فلز سرد.
    یخپاره‌ی نازکی از ماه
    بر فراز آبش نگه می‌داشت.
    شب خودی‌تر شد
    به گونه‌ی میدانچه‌ی کوچکی
    و گزمه‌گان، مست
    بر درها کوفتند...

□

سبز، تویی که سبزت می‌خواهم.
سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها،
اسب در کوهپایه و
زورق بر دریا.

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم خرداد 1388ساعت 14:50 توسط مهدي عباسي |

فقط ما بودیم و اسب ها...

یادداشت:

در زیر سروده های سه دوست عزیز و البته سه شاعر جوان می آید که هر سه چند سالی به طور جدی به شعر نگاه می کنند و البته همان گونه که می بینید برداشت های متفاوتی از آنچه که به گمان شان معبر شعر امروز فارسی است دارند. امیدوارم در یادداشتی متاخر شعر این سه نفر را به چالش بکشم. اگر نکته ای چیزی در مورد شعر ها یا مقایسه شان به ذهنتان رسید کامنت بدهید.

۱.

کیوان قنبری :

مُشَـبّهٌ سفید

یا اسـم اعـظم !

از خواب ِ قو برخیز

اتاق ِ من دریا را گرفته است

مُتلی میان ِ ستاره ها

که خواب ،

مُلازَم ِ بیداری ست

و حیرت ِ کهکشانی ِ چشمهات

در آمده از مردُ مک ؛

منظره ی نور

به عالَم ِ اصغـر می تابد

از آن زمان ِ جا

که نقطه

گذاشتم

و آب ِ ابلیس برگشت

چهارشنبه 25 دی87

و بامداد پنج شنبه 26 دی

- 00:00 شب -

< چالوس >

۲.

حسین ایمانیان:

"بطریی چهارم"

همين که برقصاند حنجرهات را بس است

بخواند رقص برنجاند شور برقصاند رنج

در سرِ اين گيج نخوردهها نميرود فرو

نميروي توي رقص مرگ نميشود اين صدايِ هاي-

هاي! :

برجِ شکسته از کمرِ تو آويزان شده

مرگ بين پستانهات معطل شده

جا نمي خورد شکستهي اين صدا که نرقصي

شعر نميشود که نبوسي لخت نميشود

ببار! هايهاي ببار که ببوساند

- امتداد تو را مينويسد فقط-

شعر نميشود عريان اگر نشوي بوسه نشوي توي رقص

جانات را نشان نده مرگ به رقص افتاده

شعر که راه اش نميدهد - مرگ را نبوسي لطفن! -

مردن هميشه شده شعر ميرقصد

رقص اندام ات به تاخير مياندازد همهاش

جهان را تکان بده! برقص! ظلماش از تهِ آفريقا بيفتد پائين

بالاتر بيا

از پشتِ اين همه واژه نميبينمات هنوز

۳.

سعید قربانیان:

چند شعر کوتاه:

" چهارشنبه"

زنگ بزن

اگر خواب بودم

پروانه های روسری ات

بیدارم می کنند

"۱۳۷۰"

پدرم بیکار بود

مادرم غذا خلق می کرد

"قرار"

ابستگاه آفتاب شد

به برف نشست

گنجشک ها کلاغ شدند

"اصطبل"

آنجا قانونی نبود

فقط ما بودیم و اسب ها

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388ساعت 19:12 توسط مهدي عباسي |

" از من تا دور ترین ستاره

راهی هست؛

از دور ترین ستاره

با من

نشانی؛

از من اما

نه راهی ست تا تو

نه نشانی"

م.خ

* * *

" وآنان که حرف از کمک می زنند

به زخمی که دارم نمک می زنند

و آقا معلم نیامد مرا

کسانی به جز او کتک می ز نند "

از اعتصاب های اول هفته گذشته می شد فهمید که روز مرگ مطهری نزدیک است. هر سال نزدیکی های سالروز ترور( شهادت) مطهری ( موسوم به روز معلم ) که می شود معلمان به هوای خاطرات و نتایج شیرینی که از تجربه اعتصاب های چند سال گذشته گرفته اند چنین می کنند.

از اعتصاب که طبق معمول بگذریم ،کج سلیقگی خاصی در نامگذاری روز معلم به کار رفته است. پیشینه ایران معاصر انباشته از مردانی است که سالیان سال با گچ و تخته و کلاس دمخور بوده اند و خوشبختانه دامنه این افراد آن قدر فراخ است که بسیاری می توانستند از سانسور چی ها به سلامت عبور کنند: بزرگانی چون دکتر معین ،علامه دهخدا و جلال آل احمد ... روز تولد چنین افرادی بسیار شایسته تر می نمود به عنوان روز معلم تا روز ترور مطهری که می توانست " روز حوزه " یا " روز طلبه " یا " انقلاب حوزوی " یا" مبارزه با تروریسم " یا.... نام بگیرد.

صد البته که حال و هوای دهه ی شصت مجالی برای ظریف اندیشی نگداشته!

+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388ساعت 0:0 توسط مهدي عباسي |

داستان خیلی مبهم بود اصلا ارتباط بر قرار نکردم

وقتی داستان " طلوعش از گریبان تو بودی " را می نوشتم اصلا به فکر اینکه این داستان در ارائه چه باز خوردی خواهد داشت نبودم. شبی آن را برای سعید بر آبادی خواندم و گفت کاش می شد فهمید کسی که با تو دمخور نبوده چه برداشتی از این داستان دارد و تا چه قدر به آن نزدیک می شود.

انجمن داستانی چوک محیط قشنگ و فعالی در فضای وب دارد که نظیرش را کمتر دیده ام. جایی که کمتر از کامنتهای شتابزده و بی حوصله خبری هست و هرهفته یک داستان ارائه می شود و حداقل سی چهل نفر به طور جدی می خوانند و نظر می دهندو... از آنجایی که از سه ماه پیش به این انجمن آمد و شد داشتم هفته گدشته نوبت به من رسیده بود که داستانی ارائه کنم و فهمیدم که وقتش رسیده به بازخورد " طلوعش از..." نگاه کنم.

تقریبا تمام کامنتهایی که در رابطه با داستان در چوک آمده بود را آورده ام اینجا.... ( ضمنا متن داستان در یکی از پست های قبلی موجود است)

نویسنده: خوشحال

جمعه 21 فروردین1388 ساعت: 0:1

خوب
داستان و خوندم. هیچ ارتباطی باهاش برقرار نکردم . اصلن نتونستم عبارات و درک کنم. من تا امروز داستانی با این نوع نوشتار نخونده بودم. یاد خودم افتادم وقتی که اولین هفته ی ورودم به کلاس زبان , استادم گفت فلان کتاب داستان و ترجمه کن. ترجمه کردم اما همه ی عبارت هاش نامفهوم بود . یه چیزی تو این مایه ها :
شاید نشود حتا مگر اینکه دیروز بیاید سارا احتمالن فردا رفته است ایا!
نمی دونم , احتمالن مشکل از عدم اشنایی من با نوشته های اینچنینی باشه.
به نظرم داستان این هفته از اون کارهاییکه باید نقدش و بخونم تا بیشتر درکش کنم و بتونم ازش لذت ببرم. -------------------موفق باشید اقای عباسی